Na temat zaburzeń emocjonalnych – depresja i podobne.

Zaburzenia emocjonalne to obszerne pojęcie zawierające przeróżnego rodzaju zakłócenia postępowania, sposobu myślenia oraz nastroju człowieka.

Choroby, zaburzeniaCiekawostkiDefinicjePoradyZdrowie

Lista zaburzeń psychicznych

Rate this post

Termin zaburzenie psychologiczne jest czasami używany w odniesieniu do tego, co jest częściej znane jako zaburzenia psychiczne lub zaburzenia psychiatryczne. Zaburzenia psychiczne to wzorce objawów behawioralnych lub psychologicznych, które wpływają na wiele dziedzin życia. Zaburzenia te powodują cierpienie osoby doświadczającej tych objawów.

Chociaż nie jest to wyczerpująca lista wszystkich zaburzeń psychicznych, poniższa lista zawiera niektóre z głównych kategorii zaburzeń opisanych w Podręczniku diagnostyczno-statystycznym zaburzeń psychicznych (DSM). Najnowsza edycja podręcznika diagnostycznego to DSM-5 i została wydana w maju 2013 r. DSM jest jednym z najszerzej stosowanych systemów klasyfikacji zaburzeń psychicznych i zapewnia ustandaryzowane kryteria diagnostyczne.

1. Zaburzenia neurorozwojowe

Zaburzenia neurorozwojowe to te, które są zwykle diagnozowane w okresie niemowlęcym, dzieciństwie lub okresie dojrzewania. Te zaburzenia psychiczne obejmują:

Upośledzenie intelektualne

Czasami nazywana Intelektualnym Zaburzeniem Rozwoju, ta diagnoza była wcześniej określana jako upośledzenie umysłowe. Ten typ zaburzeń rozwojowych rozpoczyna się przed 18 rokiem życia i charakteryzuje się ograniczeniami zarówno w funkcjonowaniu intelektualnym, jak i zachowaniach adaptacyjnych.

Ograniczenia w funkcjonowaniu intelektualnym są często identyfikowane za pomocą testów IQ, a wynik IQ poniżej 70 często wskazuje na obecność ograniczenia. Zachowania adaptacyjne to takie, które obejmują praktyczne, codzienne umiejętności, takie jak dbanie o siebie, interakcje społeczne i umiejętności życiowe.

Globalne opóźnienie rozwojowe

Ta diagnoza dotyczy niepełnosprawności rozwojowej u dzieci poniżej piątego roku życia. Takie opóźnienia dotyczą poznania, funkcjonowania społecznego, mowy, języka i umiejętności motorycznych.

Jest to ogólnie postrzegane jako tymczasowa diagnoza mająca zastosowanie do dzieci, które są jeszcze zbyt małe, aby wykonać standardowe testy IQ. Gdy dzieci osiągną wiek, w którym są w stanie przystąpić do standaryzowanego testu na inteligencję, może zostać zdiagnozowana niepełnosprawność intelektualna.

Zaburzenia komunikacji

To zaburzenia, które wpływają na zdolność używania, rozumienia lub wykrywania języka i mowy. DSM-5 identyfikuje cztery różne podtypy zaburzeń komunikacji: zaburzenia językowe, zaburzenia dźwięku mowy, zaburzenia płynności w dzieciństwie (jąkanie) i zaburzenia komunikacji społecznej (pragmatycznej).

Zaburzenia ze spektrum autyzmu

Zaburzenie to charakteryzuje się utrzymującymi się deficytami interakcji społecznych i komunikacji w wielu obszarach życia oraz ograniczonymi i powtarzalnymi wzorcami zachowań. DSM określa, że ​​objawy zaburzeń ze spektrum autyzmu muszą być obecne we wczesnym okresie rozwojowym i że objawy te muszą powodować znaczne upośledzenie w ważnych obszarach życia, w tym w funkcjonowaniu społecznym i zawodowym.

Daria Kacprzak o autyzmie – wywiad z autorką książki Tajemniczy świat Witkahttps://www.psychoskok.pl/aktualnosci/daria-kacprzak-o-autyzmie-wywiad-z-autorka-ksiazki-tajemniczy-swiat-witka/

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD)

ADHD charakteryzuje się uporczywym wzorcem nadpobudliwości – impulsywności i/lub nieuwagi, które zakłócają funkcjonowanie i pojawiają się w dwóch lub więcej miejscach, takich jak dom, praca, szkoła i sytuacje społeczne. DSM-5 określa, że ​​kilka objawów musiało występować przed ukończeniem 12 roku życia i że objawy te muszą mieć negatywny wpływ na funkcjonowanie społeczne, zawodowe lub akademickie.

2. Zaburzenia afektywne dwubiegunowe i pokrewne

Choroba afektywna dwubiegunowa charakteryzuje się zmianami nastroju, a także zmianami aktywności i poziomu energii. Zaburzenie to często wiąże się z przechodzeniem między podwyższonym nastrojem a okresami depresji. Takie podwyższone nastroje mogą być wyraźne i określane jako mania lub hipomania.

Mania

Nastrój ten charakteryzuje się wyraźnym okresem wzniosłego, ekspansywnego lub drażliwego nastroju, któremu towarzyszy zwiększona aktywność i energia. Okresy manii są czasami naznaczone uczuciem rozproszenia, drażliwości i nadmiernej pewności siebie. Osoby doświadczające manii są również bardziej skłonne do angażowania się w działania, które mogą mieć negatywne długoterminowe konsekwencje, takie jak hazard i zakupy.

Epizody depresyjne

Epizody te charakteryzują się przygnębionym lub smutnym nastrojem oraz brakiem zainteresowania czynnościami. Może również obejmować poczucie winy, zmęczenie i drażliwość. W okresie depresyjnym osoby z chorobą afektywną dwubiegunową mogą tracić zainteresowanie czynnościami, które wcześniej lubiły, doświadczać trudności ze snem, a nawet mieć myśli samobójcze.

Zarówno epizody maniakalne, jak i depresyjne mogą być przerażające zarówno dla osoby doświadczającej tych objawów, jak i rodziny, przyjaciół i innych bliskich, którzy obserwują te zachowania i zmiany nastroju. Na szczęście odpowiednie i skuteczne terapie, które często obejmują zarówno leki, jak i psychoterapię, mogą pomóc osobom z chorobą afektywną dwubiegunową skutecznie radzić sobie z objawami.

W porównaniu z poprzednią edycją DSM, w DSM-5 kryteria epizodów maniakalnych i hipomaniakalnych obejmują zwiększony nacisk na zmiany poziomu energii i aktywności, a także zmiany nastroju.

3. Zaburzenia lękowe

Zaburzenia lękowe to te, które charakteryzują się nadmiernym i uporczywym lękiem, niepokojem, lękiem i związanymi z nimi zaburzeniami zachowania. Strach wiąże się z emocjonalną reakcją na zagrożenie, niezależnie od tego, czy zagrożenie jest realne, czy postrzegane. Lęk wiąże się z oczekiwaniem, że może pojawić się przyszłe zagrożenie. Rodzaje zaburzeń lękowych obejmują:

Uogólnione zaburzenie lękowe (GAD)

To zaburzenie charakteryzuje się nadmiernym zamartwianiem się codziennymi wydarzeniami. Podczas gdy pewien stres i zmartwienie są normalną, a nawet powszechną częścią życia, GAD wiąże się z niepokojem, który jest tak nadmierny, że zakłóca dobre samopoczucie i funkcjonowanie danej osoby.

Agorafobia

Ten stan charakteryzuje się wyraźną obawą przed szeroką gamą miejsc publicznych. Ludzie, którzy doświadczają tego zaburzenia, często obawiają się, że doznają ataku paniki w miejscu, z którego ucieczka może być trudna.

Z powodu tego strachu osoby cierpiące na agorafobię często unikają sytuacji, które mogą wywołać atak lękowy. W niektórych przypadkach to zachowanie unikające może osiągnąć punkt, w którym dana osoba nie jest w stanie nawet opuścić własnego domu.

Fobia społeczna

Fobia społeczna jest dość powszechnym zaburzeniem psychologicznym, które wiąże się z irracjonalnym lękiem przed byciem obserwowanym lub osądzanym. Lęk spowodowany tym zaburzeniem może mieć duży wpływ na życie jednostki i utrudniać funkcjonowanie w szkole, pracy i innych sytuacjach społecznych.

Fobie specyficzne

Te fobie wiążą się z skrajnym lękiem przed określonym obiektem lub sytuacją w otoczeniu. Niektóre przykłady typowych fobii specyficznych obejmują lęk przed pająkami, lęk wysokości lub lęk przed wężami.

Cztery główne typy fobii specyficznych obejmują zdarzenia naturalne (grzmoty, błyskawice, tornada), medyczne (zabiegi medyczne, zabiegi stomatologiczne, sprzęt medyczny), zwierzęce (psy, węże, pluskwy) i sytuacyjne (małe przestrzenie, wyjazd z domu, prowadzenie pojazdu). W konfrontacji z przedmiotem lub sytuacją fobiczną ludzie mogą odczuwać nudności, drżenie, przyspieszone tętno, a nawet strach przed śmiercią.

Zaburzenie lękowe

To zaburzenie psychiczne charakteryzuje się atakami paniki, które często wydają się uderzać znienacka i bez żadnego powodu. Z tego powodu osoby z lękiem napadowym często doświadczają niepokoju i zaabsorbowania możliwością kolejnego ataku paniki.

Ludzie mogą zacząć unikać sytuacji i miejsc, w których ataki miały miejsce w przeszłości lub mogą wystąpić w przyszłości. Może to powodować znaczne upośledzenia w wielu dziedzinach życia codziennego i utrudniać wykonywanie normalnych czynności.

Zaburzenia lękowe związane z separacją

Ten stan jest rodzajem zaburzenia lękowego obejmującego nadmierną ilość strachu lub lęku związanego z oddzieleniem od postaci przywiązania. Ludzie często są zaznajomieni z ideą lęku separacyjnego, ponieważ odnosi się on do lęku małych dzieci przed rozłąką z rodzicami, ale starsze dzieci i dorośli również mogą tego doświadczać.

Kiedy objawy stają się tak poważne, że zakłócają normalne funkcjonowanie, u danej osoby można zdiagnozować zespół lęku separacyjnego. Objawy obejmują skrajny strach przed oddaleniem się od opiekuna lub postaci przywiązania. Osoba cierpiąca na te objawy może unikać wyprowadzania się z domu, chodzenia do szkoły lub małżeństwa, aby pozostać w bliskiej odległości od postaci przywiązania.

4. Zaburzenia związane ze stresem

Trauma i zaburzenia związane ze stresem wiążą się z narażeniem na stresujące lub traumatyczne wydarzenie. Były one wcześniej zgrupowane z zaburzeniami lękowymi, ale obecnie są uważane za odrębną kategorię zaburzeń. Zaburzenia zawarte w tej kategorii obejmują:

Ostre zaburzenie stresowe

Ostre zaburzenie stresowe charakteryzuje się pojawieniem się silnego lęku przez okres do jednego miesiąca po ekspozycji na traumatyczne wydarzenie. Niektóre przykłady traumatycznych wydarzeń obejmują klęski żywiołowe, wojny, wypadki i bycie świadkiem śmierci.

W rezultacie dana osoba może doświadczać objawów dysocjacyjnych, takich jak poczucie odmienionej rzeczywistości, niezdolność do zapamiętania ważnych aspektów wydarzenia i żywe retrospekcje, jakby wydarzenie się powtarzało. Inne objawy mogą obejmować zmniejszoną reakcję emocjonalną, niepokojące wspomnienia traumy i trudności w doświadczaniu pozytywnych emocji .

Zaburzenia adaptacyjne

Zaburzenia adaptacyjne mogą wystąpić w odpowiedzi na nagłą zmianę, taką jak rozwód, utrata pracy, zakończenie bliskiego związku, przeprowadzka lub inna strata lub rozczarowanie. Ten rodzaj zaburzeń psychicznych może dotyczyć zarówno dzieci, jak i dorosłych i charakteryzuje się takimi objawami, jak lęk, drażliwość, przygnębiony nastrój, zmartwienie, złość, beznadziejność i poczucie izolacji.

Zespół stresu pourazowego (PTSD)

Zespół stresu pourazowego może rozwinąć się po tym, jak dana osoba doświadczyła narażenia na rzeczywistą lub grożącą śmiercią, poważnymi obrażeniami lub przemocą seksualną. Objawy PTSD obejmują epizody ponownego przeżywania lub ponownego doświadczania zdarzenia, unikanie rzeczy, które przypominają o zdarzeniu, uczucie podenerwowania i negatywne myśli.

Koszmary senne, retrospekcje, wybuchy gniewu, trudności z koncentracją, przesadna reakcja zaskoczenia i trudności z zapamiętywaniem aspektów zdarzenia to tylko kilka możliwych objawów, których mogą doświadczać osoby z zespołem stresu pourazowego.

Reaktywne zaburzenie przywiązania

Reaktywne zaburzenie przywiązania może wystąpić, gdy dzieci nie tworzą normalnych, zdrowych relacji i więzi z dorosłymi opiekunami w ciągu pierwszych kilku lat dzieciństwa. Objawy zaburzenia obejmują odcięcie od dorosłych opiekunów oraz zaburzenia społeczne i emocjonalne, które wynikają z wzorców niedostatecznej opieki i zaniedbania.

5. Zaburzenia dysocjacyjne

Zaburzenia dysocjacyjne to zaburzenia psychiczne, które obejmują dysocjację lub przerwanie pewnych aspektów świadomości, w tym tożsamości i pamięci. Zaburzenia dysocjacyjne obejmują :

Amnezja dysocjacyjna

Zaburzenie to obejmuje chwilową utratę pamięci w wyniku dysocjacji. W wielu przypadkach ta utrata pamięci, która może trwać tylko krótki okres lub wiele lat, jest wynikiem pewnego rodzaju urazu psychicznego.

Amnezja dysocjacyjna to znacznie więcej niż zwykłe zapomnienie. Ci, którzy doświadczają tego zaburzenia, mogą pamiętać pewne szczegóły dotyczące wydarzeń, ale mogą nie pamiętać innych szczegółów z określonego okresu czasu.

Rozdwojenie jaźni

Dawniej znane jako zaburzenie osobowości mnogiej, zaburzenie dysocjacyjne tożsamości obejmuje obecność dwóch lub więcej różnych tożsamości lub osobowości. Każda z tych osobowości ma swój własny sposób postrzegania i interakcji z otoczeniem. Osoby z tym zaburzeniem doświadczają zmian w zachowaniu, pamięci, percepcji, reakcji emocjonalnej i świadomości.

Zaburzenie depersonalizacji/derealizacji

Zaburzenie depersonalizacji/derealizacji charakteryzuje się doświadczaniem poczucia bycia poza własnym ciałem (depersonalizacja) i odłączenia od rzeczywistości (derealizacja). Osoby cierpiące na to zaburzenie często odczuwają poczucie nierzeczywistości i mimowolnie odłączają się od własnych wspomnień, uczuć i świadomości.

6. Zaburzenia objawów somatycznych

Dawniej określana jako zaburzenia somatyczne, ta kategoria jest obecnie znana jako objawy somatyczne i zaburzenia pokrewne. Zaburzenia objawów somatycznych to klasa zaburzeń psychicznych, które obejmują wyraźne objawy fizyczne, które mogą nie mieć możliwej do zdiagnozowania przyczyny fizycznej.

W przeciwieństwie do poprzednich sposobów konceptualizacji tych zaburzeń opartych na braku medycznego wyjaśnienia objawów fizycznych, obecna diagnoza podkreśla nieprawidłowe myśli, uczucia i zachowania, które pojawiają się w odpowiedzi na te objawy. Zaburzenia zawarte w tej kategorii:

Zaburzenia objawów somatycznych

Zaburzenie objawów somatycznych obejmuje zaabsorbowanie objawami fizycznymi, które utrudniają normalne funkcjonowanie. To zaabsorbowanie objawami powoduje stres emocjonalny i trudności w radzeniu sobie z codziennym życiem.

Ważne jest, aby pamiętać, że objawy somatyczne nie wskazują, że ludzie udają ból fizyczny, zmęczenie lub inne objawy. W tej sytuacji nie tyle rzeczywiste objawy fizyczne zakłócają życie jednostki, ile skrajna reakcja i wynikające z niej zachowania.

Choroba Zaburzenia lękowe

Choroba lękowa charakteryzuje się nadmierną obawą przed niezdiagnozowanym stanem chorobowym. Ci, którzy doświadczają tego zaburzenia psychicznego, martwią się nadmiernie funkcjami ciała i odczuciami, są przekonani, że mają lub będą mieli poważną chorobę i nie są uspokojeni, gdy wyniki badań lekarskich dają wynik negatywny.

To zaabsorbowanie chorobą powoduje znaczny niepokój i stres. Prowadzi to również do zmian w zachowaniu, takich jak poszukiwanie badań/leczenia medycznego i unikanie sytuacji, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia.

Zaburzenie konwersji

Zaburzenie konwersji obejmuje doświadczanie objawów motorycznych lub czuciowych, które nie mają zgodnego wyjaśnienia neurologicznego lub medycznego. W wielu przypadkach zaburzenie następuje po prawdziwym urazie fizycznym lub stresie, nawet skutkującym reakcją psychiczną i emocjonalną.

Zaburzenie pozorowane

Zaburzenie pozorowane, które kiedyś miało swoją własną kategorię, jest teraz włączone do kategorii objawów somatycznych i zaburzeń pokrewnych DSM-5. Zaburzenie sztuczne ma miejsce, gdy dana osoba celowo tworzy, fałszuje lub wyolbrzymia objawy choroby. Zespół Munchausena, w którym ludzie udają chorobę, aby przyciągnąć uwagę, jest jedną z ciężkich postaci sztucznego zaburzenia.

7. Zaburzenia odżywiania

Zaburzenia odżywiania charakteryzują się obsesyjnymi obawami o wagę i destrukcyjnymi wzorcami żywieniowymi, które negatywnie wpływają na zdrowie fizyczne i psychiczne. Zaburzenia żywienia i odżywiania, które były diagnozowane w okresie niemowlęcym i dzieciństwie, zostały przeniesione do tej kategorii w DSM-5. Rodzaje zaburzeń odżywiania obejmują:

Jadłowstręt psychiczny

Anorexia nervosa charakteryzuje się ograniczonym spożyciem pokarmu, co prowadzi do utraty wagi i bardzo niskiej masy ciała. Ci, którzy doświadczają tego zaburzenia, mają również zaniepokojenie i lęk przed przybraniem na wadze, a także zniekształcony obraz własnego wyglądu i zachowania.

Bulimia

Bulimia nervosa obejmuje objadanie się, a następnie podjęcie ekstremalnych kroków w celu zrekompensowania tego objadania się. Te zachowania kompensacyjne mogą obejmować wywołane przez siebie wymioty, nadużywanie środków przeczyszczających lub moczopędnych oraz nadmierne ćwiczenia.

Zaburzenia ruminacji

Zaburzenia przeżuwania charakteryzują się zwracaniem uprzednio przeżutego lub połkniętego pokarmu w celu jego wyplucia lub ponownego połknięcia. Większość osób dotkniętych tym zaburzeniem to dzieci lub dorośli, którzy mają również opóźnienie rozwojowe lub niepełnosprawność intelektualną.

Dodatkowe problemy, które mogą wynikać z tego zachowania, obejmują próchnicę, wrzody przełyku i niedożywienie.

Cycero

Pica obejmuje głód i spożywanie substancji nieżywnościowych, takich jak brud, farba lub mydło. Zaburzenie najczęściej dotyka dzieci i osoby z niepełnosprawnością rozwojową.

Zaburzenia objadania się



Zaburzenie napadowego objadania się zostało po raz pierwszy wprowadzone w DSM-5 i obejmuje epizody objadania się, podczas których dana osoba spożywa niezwykle dużą ilość w ciągu kilku godzin. Ludzie nie tylko przejadają się, ale także czują, że nie mają kontroli nad swoim jedzeniem. Epizody napadowego objadania się są czasami wywoływane przez pewne emocje, takie jak uczucie szczęścia lub niepokoju, nuda lub obserwowanie stresujących wydarzeń.

8. Zaburzenia snu

Zaburzenia snu obejmują przerwy we wzorcach snu, które prowadzą do stresu i wpływają na funkcjonowanie w ciągu dnia. Przykłady zaburzeń snu obejmują:

Narkolepsja

Narkolepsja to stan, w którym ludzie odczuwają niepohamowaną potrzebę snu. Osoby z narkolepsją mogą doświadczyć nagłej utraty napięcia mięśniowego.

Zaburzenia bezsenności

Zaburzenie bezsenności polega na braku wystarczającej ilości snu, aby czuć się wypoczętym. Podczas gdy wszyscy ludzie doświadczają w pewnym momencie trudności i przerw w zasypianiu, bezsenność jest uważana za zaburzenie, gdy z czasem towarzyszy jej znaczny stres lub upośledzenie.

Nadsenność

Nadsenność zaburzenie charakteryzuje się nadmierną sennością pomimo odpowiedniego okresu snu głównego. Osoby z tym schorzeniem mogą zasypiać w ciągu dnia w nieodpowiednich porach, takich jak praca i szkoła.

Zaburzenia snu związane z oddychaniem

Zaburzenia snu związane z oddychaniem to takie, które obejmują anomalie oddechowe, takie jak bezdech senny, które mogą wystąpić podczas snu. Te problemy z oddychaniem mogą powodować krótkie przerwy w śnie, które mogą prowadzić do innych problemów, w tym bezsenności i senności w ciągu dnia.

Parasomnie

Parasomnie obejmują zaburzenia charakteryzujące się nieprawidłowymi zachowaniami, które mają miejsce podczas snu. Takie zaburzenia obejmują lunatykowanie, lęki senne, mówienie przez sen i jedzenie przez sen.

Syndrom niespokojnych nóg

Zespół niespokojnych nóg to schorzenie neurologiczne, które obejmuje nieprzyjemne odczucia w nogach i nieodpartą potrzebę poruszania nogami w celu ich złagodzenia. Osoby z tym schorzeniem mogą odczuwać szarpanie, pełzanie, pieczenie i pełzanie w nogach, co powoduje nadmierny ruch, który następnie zakłóca sen.

Zaburzenia snu związane z innymi zaburzeniami psychicznymi, a także zaburzenia snu związane z ogólnym stanem zdrowia zostały usunięte z DSM-5. Najnowsza edycja DSM kładzie również większy nacisk na współistnienie warunków dla każdego z zaburzeń snu i czuwania.

Ta zmiana, wyjaśnia APA, „podkreśla, że ​​dana osoba ma zaburzenia snu, które wymagają niezależnej uwagi klinicznej, oprócz wszelkich zaburzeń medycznych i psychicznych, które również są obecne, i uwzględnia dwukierunkowe i interaktywne skutki między zaburzeniami snu a współistniejącymi zaburzeniami medycznymi i psychicznymi ”.

9. Zaburzenia destrukcyjne

Zaburzenia kontroli impulsów to takie, które wiążą się z niezdolnością do kontrolowania emocji i zachowań, powodując krzywdę dla siebie lub innych. Te problemy z regulacją emocjonalną i behawioralną charakteryzują działania, które naruszają prawa innych, takie jak niszczenie własności lub agresja fizyczna i/lub są sprzeczne z normami społecznymi, autorytetami i prawem. Rodzaje zaburzeń kontroli impulsów obejmują:

Kleptomania

Kleptomania wiąże się z niemożnością zapanowania nad impulsem do kradzieży. Ludzie z kleptomanią często kradną rzeczy, których tak naprawdę nie potrzebują lub które nie mają rzeczywistej wartości pieniężnej. Osoby z tym stanem doświadczają eskalacji napięcia przed popełnieniem kradzieży, a następnie odczuwają ulgę i satysfakcję.

Piromania

Piromania wiąże się z fascynacją ogniem, która skutkuje aktami wzniecania ognia, które zagrażają sobie i innym. Osoby, które celowo zmagają się z piromanią, wielokrotnie wzniecały pożary. Doświadczają również napięcia i emocjonalnego pobudzenia przed rozpaleniem ognia.

Przerywane zaburzenie wybuchowe

Okresowe zaburzenie wybuchowe charakteryzuje się krótkimi wybuchami gniewu i przemocy, które są nieproporcjonalne do sytuacji. Osoby z tym zaburzeniem mogą wybuchać gniewem lub agresywnymi działaniami w odpowiedzi na codzienne przykrości lub rozczarowania.

Zaburzenie zachowania

Zaburzenia zachowania to schorzenie diagnozowane u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia, które regularnie naruszają normy społeczne i prawa innych osób. Dzieci z tym zaburzeniem wykazują agresję wobec ludzi i zwierząt, niszczą mienie, kradną i oszukują oraz łamią inne zasady i prawa. Te zachowania powodują poważne problemy w funkcjonowaniu akademickim, zawodowym lub społecznym dziecka.

Zaburzenie opozycyjno-buntownicze

Zaburzenie opozycyjno-buntownicze zaczyna się przed ukończeniem 18 roku życia i charakteryzuje się buntem, drażliwością, gniewem, agresją i mściwością. Podczas gdy wszystkie dzieci czasami zachowują się wyzywająco, dzieci z zaburzeniem opozycyjno-buntowniczym prawie cały czas odmawiają spełnienia żądań dorosłych i angażują się w zachowania, które celowo drażnią innych.

10. Zaburzenia depresyjne

Zaburzenia depresyjne to rodzaj zaburzeń nastroju, które obejmują szereg warunków. Wszystkie charakteryzują się obecnością smutnych, pustych lub drażliwych nastrojów, którym towarzyszą objawy fizyczne i poznawcze. Różnią się czasem trwania, czasem trwania lub przypuszczalną etiologią.

  • Uciążliwe zaburzenie deregulacji nastroju: stan dziecięcy charakteryzujący się skrajnym gniewem i drażliwością. Dzieci wykazują częste i intensywne wybuchy temperamentu.
  • Duże zaburzenie depresyjne: stan charakteryzujący się utratą zainteresowania aktywnością i obniżonym nastrojem, który prowadzi do znacznego upośledzenia funkcjonowania osoby.
  • Uporczywe zaburzenie depresyjne (dystymia): jest to rodzaj trwającej, przewlekłej depresji, która charakteryzuje się innymi objawami depresji, które choć często są mniej nasilone, trwają dłużej. Diagnoza wymaga doświadczania obniżonego nastroju przez większość dni przez okres co najmniej dwóch lat.
  • Inne lub nieokreślone zaburzenie depresyjne: ta diagnoza dotyczy przypadków, w których objawy nie spełniają kryteriów rozpoznania innego zaburzenia depresyjnego, ale nadal stwarzają problemy z życiem i funkcjonowaniem jednostki.
  • Przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne: Ten stan jest formą zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS) charakteryzującego się znaczną depresją, drażliwością i lękiem, który rozpoczyna się na tydzień lub dwa przed rozpoczęciem miesiączki. Objawy zwykle ustępują w ciągu kilku dni po miesiączce kobiety.
  • Zaburzenie depresyjne wywołane substancjami/lekami: ten stan występuje, gdy dana osoba doświadcza objawów zaburzenia depresyjnego podczas używania alkoholu lub innych substancji lub podczas odstawiania substancji.
  • Zaburzenie depresyjne spowodowane innym stanem chorobowym: ten stan jest diagnozowany, gdy historia medyczna danej osoby sugeruje, że jej objawy depresyjne mogą być wynikiem stanu chorobowego. Schorzenia, które mogą przyczyniać się do depresji lub ją powodować, obejmują cukrzycę, udar, chorobę Parkinsona, choroby autoimmunologiczne, przewlekłe bóle, nowotwory, infekcje i HIV/AIDS.

Wszystkie zaburzenia depresyjne charakteryzują się uczuciem smutku i obniżonego nastroju, które są na tyle trwałe i dotkliwe, że wpływają na funkcjonowanie danej osoby. Typowe objawy wspólne dla tych zaburzeń to trudności w poczuciu zainteresowania i motywacji, brak zainteresowania poprzednimi czynnościami, zaburzenia snu i słaba koncentracja.

Kryteria diagnostyczne różnią się dla każdego konkretnego stanu. W przypadku dużej depresji diagnoza wymaga, aby osoba doświadczyła co najmniej pięciu z poniższych objawów w ciągu tego samego dwutygodniowego okresu.

Leczenie zaburzeń depresyjnych często obejmuje połączenie psychoterapii i leków.

11. Zaburzenia związane z substancjami – uzależnienia

Zaburzenia związane z substancjami to te, które obejmują używainie i nadużywanie różnych substancji, takich jak kokaina, metamfetamina, opiaty i alkohol. Zaburzenia te mogą obejmować stany wywołane substancjami, które mogą skutkować wieloma powiązanymi diagnozami, w tym zatruciem, odstawieniem, pojawieniem się psychozy, lękiem i majaczeniem. Przykłady zaburzeń związanych z substancjami:

  • Zaburzenia związane z alkoholem obejmują spożywanie alkoholu, najczęściej używanego (i często nadużywanego) narkotyku w Polsce.
  • Zaburzenia związane z konopiami indyjskimi obejmują objawy, takie jak używanie więcej niż pierwotnie zamierzano, uczucie niezdolności do zaprzestania używania narkotyku i kontynuowanie zażywania pomimo niekorzystnych skutków w życiu.
  • Zaburzenia związane z używaniem wziewnym obejmują wdychanie oparów z takich rzeczy, jak farby lub rozpuszczalniki. Podobnie jak w przypadku innych zaburzeń związanych z substancjami, osoby z tym schorzeniem odczuwają głód substancji i mają trudności z kontrolowaniem lub zaprzestaniem angażowania się w zachowanie.
  • Zaburzenie używania środków pobudzających obejmuje używanie środków pobudzających, takich jak met, amfetamina i kokaina.
  • Zaburzenie używania tytoniu charakteryzuje się takimi objawami, jak spożywanie większej ilości tytoniu niż zamierzano, trudności w ograniczaniu lub rzuceniu palenia, łaknienie i odczuwanie negatywnych konsekwencji społecznych w wyniku używania tytoniu.

Zaburzenie hazardowe

DSM-5 obejmuje również zaburzenia hazardowe w ramach tej klasyfikacji. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne wyjaśnia, że ​​zmiana ta „odzwierciedla coraz większe i konsekwentne dowody na to, że niektóre zachowania, takie jak hazard, aktywują mózgowy system nagrody z efektami podobnymi do tych, które wywołują nadużywanie narkotyków i że objawy zaburzeń związanych z hazardem przypominają w pewnym stopniu zaburzenia związane z używaniem substancji ”.

12. Zaburzenia neuropoznawcze

Zaburzenia neuropoznawcze charakteryzują się nabytymi deficytami funkcji poznawczych. Zaburzenia te nie obejmują tych, w których zaburzenia poznawcze były obecne przy urodzeniu lub we wczesnym okresie życia. Rodzaje zaburzeń poznawczych obejmują:

Delirium

Majaczenie jest również znane jako ostry stan splątania. Zaburzenie to rozwija się w krótkim czasie – zwykle kilka godzin lub kilka dni — i charakteryzuje się zaburzeniami uwagi i świadomości.

Zaburzenia neuropoznawcze

Główne i łagodne zaburzenia neuropoznawcze mają podstawową cechę nabytego pogorszenia funkcji poznawczych w jednym lub więcej obszarach, w tym pamięci, uwagi, języka, uczenia się i percepcji. Te zaburzenia poznawcze mogą być spowodowane stanami medycznymi, w tym chorobą Alzheimera, zakażeniem HIV, chorobą Parkinsona, stosowaniem substancji/leków, chorobą naczyniową i innymi.

13. Schizofrenia

Schizofrenia to przewlekła choroba psychiczna, która wpływa na myślenie, uczucia i zachowanie danej osoby. Jest to złożona, długotrwała choroba, która dotyka około jednego procenta ludzi w Stanach Zjednoczonych.

Kryteria diagnostyczne DSM-5 określają, że dwa lub więcej objawów schizofrenii musi występować przez okres co najmniej jednego miesiąca.

Jeden objaw musi być jednym z następujących:

  • Złudzenia: przekonania sprzeczne z rzeczywistością
  • Halucynacje: widzenie lub słyszenie rzeczy, których tak naprawdę nie ma
  • Zdezorganizowana mowa: słowa nie są zgodne z zasadami języka i mogą być niemożliwe do zrozumienia

Drugim objawem może być jeden z następujących:

  • Rażąco zdezorganizowane lub katatoniczne zachowanie: zdezorientowane myślenie, dziwaczne zachowanie lub ruchy
    Objawy negatywne: niezdolność do inicjowania planów, mówienia, wyrażania emocji lub odczuwania przyjemności

Diagnoza wymaga również znacznych upośledzeń w funkcjonowaniu społecznym lub zawodowym przez okres co najmniej sześciu miesięcy. Początek schizofrenii następuje zwykle pod koniec dwudziestego roku życia lub na początku dwudziestego roku życia, a mężczyźni zwykle wykazują objawy wcześniej niż kobiety. Wcześniejsze oznaki stanu, które mogą wystąpić przed diagnozą, obejmują słabą motywację, trudne relacje i słabe wyniki w szkole.

Narodowy Instytut Zdrowia Psychicznego sugeruje, że wiele czynników może odgrywać rolę w wywoływaniu schizofrenii, w tym genetyka, chemia mózgu, czynniki środowiskowe i używanie substancji.

Chociaż nie ma lekarstwa na schizofrenię, dostępne są metody leczenia, które umożliwiają radzenie sobie z objawami choroby. Leczenie zwykle obejmuje leki przeciwpsychotyczne, psychoterapię, samoleczenie, edukację i wsparcie społeczne.

14. Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne i pokrewne to kategoria zaburzeń psychicznych, które obejmują:

  • Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD)
  • Zaburzenie dysmorfii ciała
  • Zaburzenie gromadzenia
  • Trichotillomania (zaburzenie wyrywania włosów)
  • Zaburzenie otarcia (dłubanie skóry)
  • Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne i pokrewne wywołane substancjami/lekami
  • Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne i pokrewne spowodowane innym schorzeniem

Każdy stan w tej klasyfikacji ma swój własny zestaw kryteriów diagnostycznych.

Nerwica natręctw

Kryteria diagnostyczne w DSM-5 określają, że aby zdiagnozować zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, osoba musi doświadczyć obsesji, kompulsji lub obu.

  • Obsesje: definiowane jako powtarzające się, uporczywe myśli, impulsy i popędy, które prowadzą do niepokoju lub niepokoju
    Kompulsje: powtarzające się i nadmierne zachowania, które osoba czuje, że musi wykonać. Działania te są wykonywane w celu zmniejszenia niepokoju lub zapobieżenia występowaniu niektórych przerażających skutków.

Obsesje i kompulsje muszą być również czasochłonne, zajmować godzinę lub więcej dziennie lub powodować znaczny stres lub upośledzenie funkcji, nie mogą być przypisane innym schorzeniom lub zażywaniu substancji i nie mogą być lepiej wyjaśnione przez inne schorzenie psychiatryczne takie jak uogólnione zaburzenie lękowe.

Leczenie OCD zwykle koncentruje się na połączeniu terapii i leków. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) lub forma CBT znana jako zapobieganie ekspozycji i reakcji (ERP), jeśli jest powszechnie stosowana. W celu opanowania objawów można również przepisać leki przeciwdepresyjne, takie jak klomipramina lub fluoksetyna.

15. Zaburzenia osobowości

Zaburzenia osobowości charakteryzują się trwałym wzorcem nieprzystosowawczych myśli, uczuć i zachowań, które mogą powodować poważne szkody w związkach i innych obszarach życia. Rodzaje zaburzeń osobowości obejmują:

Aspołeczne zaburzenie osobowości

Aspołeczne zaburzenie osobowości charakteryzuje się długotrwałym lekceważeniem zasad, norm społecznych i praw innych osób. Osoby z tym zaburzeniem zwykle zaczynają wykazywać objawy w dzieciństwie, mają trudności z odczuwaniem empatii dla innych i brak wyrzutów sumienia z powodu swoich destrukcyjnych zachowań.

Osobowość unikająca

Zaburzenie osobowości unikającej obejmuje poważne zahamowanie społeczne i wrażliwość na odrzucenie. Takie poczucie niepewności prowadzi do poważnych problemów w codziennym życiu i funkcjonowaniu jednostki.

Zaburzenie osobowości borderline

Zaburzenie osobowości typu borderline wiąże się z objawami, w tym niestabilnością emocjonalną, niestabilnymi i intensywnymi relacjami interpersonalnymi, niestabilnym obrazem siebie i impulsywnymi zachowaniami.

Zależne zaburzenie osobowości

Zaburzenie osobowości zależnej obejmuje chroniczny wzorzec lęku przed separacją i nadmierną potrzebę opieki. Osoby z tym zaburzeniem często angażują się w zachowania, które mają na celu wywołanie u innych czynności opiekuńczych.

Histrioniczne zaburzenie osobowości

Histrioniczne zaburzenie osobowości wiąże się z wzorcami skrajnej emocjonalności i zachowań wymagających uwagi. Osoby z tym schorzeniem czują się nieswojo w otoczeniu, w którym nie znajdują się w centrum uwagi, mają szybko zmieniające się emocje i mogą angażować się w społecznie nieodpowiednie zachowania mające na celu przyciągnięcie uwagi innych.

Narcystyczne zaburzenie osobowości

Narcystyczne zaburzenie osobowości wiąże się z trwałym wzorcem przesadnego obrazu siebie, egocentryzmu i niskiej empatii. Osoby z tym schorzeniem są bardziej zainteresowane sobą niż innymi.

Obsesyjno-kompulsywne zaburzenie osobowości

Obsesyjno-kompulsywne zaburzenie osobowości to wszechobecny wzorzec zaabsorbowania porządkiem, perfekcjonizmem, brakiem elastyczności oraz kontrolą umysłową i interpersonalną. Jest to inny stan niż zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD).

Paranoidalne zaburzenie osobowości

Paranoidalne zaburzenie osobowości charakteryzuje się brakiem zaufania do innych, nawet rodziny, przyjaciół i romantycznych partnerów. Osoby z tym zaburzeniem postrzegają intencje innych jako wrogie, nawet bez żadnych dowodów ani uzasadnienia.

Schizoidalne zaburzenie osobowości

Schizoidalne zaburzenie osobowości obejmuje objawy, które obejmują oderwanie od relacji społecznych. Osoby z tym zaburzeniem są skierowane ku życiu wewnętrznemu i często są obojętne na relacje. Zwykle wykazują brak ekspresji emocjonalnej i mogą wydawać się zimne i zdystansowane.

Schizotypowe zaburzenie osobowości

Schizotypowe zaburzenie osobowości cechuje dziwactwa w mowie, zachowaniu, wyglądzie i myśleniu. Osoby z tym stanem mogą doświadczać dziwnych przekonań lub „magicznego myślenia” i trudności w tworzeniu relacji.

Zaburzenia psychiczne mogą powodować zakłócenia w codziennym funkcjonowaniu, związkach, pracy, szkole i innych ważnych dziedzinach. Jednak dzięki odpowiedniej diagnozie i leczeniu ludzie mogą znaleźć ulgę w swoich objawach i odkryć sposoby skutecznego radzenia sobie.




Comment here