Na temat zaburzeń emocjonalnych – depresja i podobne.

Zaburzenia emocjonalne to obszerne pojęcie zawierające przeróżnego rodzaju zakłócenia postępowania, sposobu myślenia oraz nastroju człowieka.

Choroby, zaburzeniaDefinicjeZdrowie

Zaburzenia dysocjacyjne

Rate this post

Zaburzenia dysocjacyjne to zaburzenia psychiczne, które wiążą się z doświadczeniem odłączenia i braku ciągłości między myślami, wspomnieniami, otoczeniem, działaniami i tożsamością. Ludzie z zaburzeniami dysocjacyjnymi unikają rzeczywistości w sposób niezamierzony i niezdrowy. Zaburzenia te powodują problemy z funkcjonowaniem w życiu codziennym.

Zaburzenia dysocjacyjne zwykle rozwijają się jako reakcja na uraz i pomagają w utrzymaniu trudnych wspomnień. Objawy – od amnezji do alternatywnych tożsamości – zależą częściowo od rodzaju zaburzeń dysocjacyjnych. Czas stresu może chwilowo pogorszyć objawy, czyniąc je bardziej oczywistymi.

Leczenie zaburzeń dysocjacyjnych może obejmować terapię rozmową (psychoterapia) i leczenie. Chociaż leczenie zaburzeń dysocjacyjnych może być trudne, wiele osób uczy się nowych sposobów radzenia sobie i prowadzenia zdrowego, produktywnego życia.

Objawy

Objawy zależą od rodzaju zaburzeń dysocjacyjnych, ale mogą obejmować:

  • Utratę pamięci (amnezja) niektórych okresów, zdarzeń, osób i danych osobowych
  • Poczucie odłączenia się od siebie i swoich emocji
  • Postrzeganie ludzi i rzeczy wokół ciebie jako zniekształconych i nierealnych
  • Niewyraźne poczucie tożsamości
  • Znaczny stres lub problemy w relacjach, w pracy lub w innych ważnych dziedzinach życia
  • Niemożność radzenia sobie ze stresem emocjonalnym lub zawodowym
  • Problemy ze zdrowiem psychicznym, takie jak depresja, lęk i myśli i zachowania samobójcze

Istnieją trzy główne zaburzenia dysocjacyjne zdefiniowane w podręczniku diagnostycznym i statystycznym zaburzeń psychicznych (DSM-5), opublikowanym przez Amerykańskie Stowarzyszenie Psychiatryczne:

  • Amnezja dysocjacyjna. Głównym objawem jest utrata pamięci, która jest bardziej dotkliwa niż normalne zapomnienie i nie można jej wytłumaczyć stanem chorobowym. Nie możesz przypomnieć sobie informacji o sobie, wydarzeniach i ludziach w twoim życiu, szczególnie z traumatycznego czasu. Amnezja dysocjacyjna może być specyficzna dla zdarzeń w określonym czasie, takich jak intensywna walka, lub rzadziej, może obejmować całkowitą utratę pamięci o sobie. Czasami może to wiązać się z podróżami lub zdezorientowanymi wędrówkami z dala od życia (fuga dysocjacyjna, ucieczka histeryczna). Epizod amnezji zwykle pojawia się nagle i może trwać minuty, godziny lub rzadko, miesiące lub lata.
  • Rozdwojenie jaźni. Zaburzenie to, wcześniej znane jako zaburzenia osobowości wielokrotnej, charakteryzuje się „przełączaniem” na alternatywne tożsamości. Możesz odczuwać obecność dwóch lub więcej osób rozmawiających lub mieszkających w twojej głowie i możesz czuć się tak, jakbyś był opętany przez inne tożsamości. Każda tożsamość może mieć unikalną nazwę, osobistą historię i cechy, w tym oczywiste różnice w głosie, płci, manierach, a nawet takich cechach fizycznych. Istnieją również różnice w znajomości każdej tożsamości z innymi. Ludzie z dysocjacyjnym zaburzeniem tożsamości zazwyczaj mają również amnezję dysocjacyjną i często mają fugę dysocjacyjną.
  • Zaburzenie depersonalizacji-derealizacji. Wiąże się to z ciągłym lub epizodycznym poczuciem oderwania się lub „bycia na zewnątrz siebie” – obserwowania swoich działań, uczuć, myśli i siebie z dystansu, jak podczas oglądania filmu (depersonalizacja). Inni ludzie i rzeczy wokół ciebie mogą czuć się oderwani i zamgleni, czas może być spowolniony lub przyspieszony, a świat może wydawać się nierealny (derealizacja). Możesz doświadczyć depersonalizacji, derealizacji lub obu naraz. Objawy, które mogą być głęboko niepokojące, mogą trwać tylko kilka chwil lub przychodzić i odchodzić przez wiele lat.

Przyczyny

Zaburzenia dysocjacyjne zwykle rozwijają się jako sposób radzenia sobie z traumą. Zaburzenia najczęściej powstają u dzieci narażonych długotrwale na przemoc fizyczną, seksualną lub emocjonalną lub, rzadziej, środowisko domowe, które jest przerażające lub bardzo nieprzewidywalne. Stres spowodowany wojną lub klęskami żywiołowymi może również wywołać zaburzenia dysocjacyjne.



Tożsamość osobista wciąż kształtuje się w dzieciństwie. Tak więc dziecko jest bardziej zdolne niż dorosły do ​​wychodzenia poza siebie i obserwowania traumy, jak gdyby działo się to z inną osobą. Dziecko, które uczy się zdysocjować, aby przetrwać traumatyczne doświadczenie, może użyć tego mechanizmu radzenia sobie w odpowiedzi na stresujące sytuacje przez całe życie.

Czynniki ryzyka

Osoby, które doświadczają długotrwałego znęcania fizycznego, seksualnego lub emocjonalnego w dzieciństwie, są najbardziej narażone na rozwój zaburzeń dysocjacyjnych.

Dzieci i dorośli, którzy doświadczają innych traumatycznych wydarzeń, takich jak wojna, klęski żywiołowe, porwania, tortury lub przedłużone, traumatyczne, wczesne procedury medyczne, również mogą rozwinąć te warunki.

Komplikacje

Osoby z zaburzeniami dysocjacyjnymi są bardziej narażone na powikłania i związane z nimi zaburzenia, takie jak:

  • Samookaleczenie lub okaleczenie
  • Myśli i zachowania samobójcze
  • Seksualna dysfunkcja
  • Nadużywanie alkoholu i zażywanie narkotyków
  • Depresja i zaburzenia lękowe
  • Zespołu stresu pourazowego
  • Zaburzenia osobowości
  • Zaburzenia snu, w tym koszmary senne, bezsenność i lunatykowanie
  • Zaburzenia odżywiania
  • Objawy fizyczne, takie jak zawroty głowy lub napady padaczkowe
  • Główne trudności w relacjach osobistych i w pracy

Zapobieganie

Dzieci, które były fizycznie, emocjonalnie lub seksualnie wykorzystywane, są w większym stopniu narażone na zaburzenia psychiczne, takie jak zaburzenia dysocjacyjne. Jeśli stres lub inne problemy osobiste wpływają na sposób traktowania dziecka, zwróć się o pomoc.

  • Porozmawiaj z zaufaną osobą, taką jak przyjaciel, twój lekarz lub np. ksiądz.
  • Poproś o pomoc w zlokalizowaniu zasobów, takich jak grupy wsparcia dla rodziców i terapeuci rodzinni.
  • Szukaj kościołów i programów edukacyjnych społeczności, które oferują zajęcia dla rodziców, które mogą również pomóc w nauce zdrowszego stylu rodzicielskiego.

Jeśli Twoje dziecko było maltretowane lub doświadczyło innego traumatycznego wydarzenia, natychmiast udaj się do lekarza. Twój lekarz może skierować cię do specjalisty zdrowia psychicznego, który może pomóc twojemu dziecku odzyskać zdrowie i przyjąć zdrowe umiejętności radzenia sobie ze stresem jaki towarzyszy zaburzeniom dysocjacyjnym.




Comment here