Na temat zaburzeń emocjonalnych – depresja i podobne.

Zaburzenia emocjonalne to obszerne pojęcie zawierające przeróżnego rodzaju zakłócenia postępowania, sposobu myślenia oraz nastroju człowieka.

Choroby, zaburzeniaRelacjeZdrowie

Co to są zaburzenia osobowości?

Rate this post

Osobowość to sposób myślenia, odczuwania i zachowania, który odróżnia osobę od innych ludzi. Na osobowość jednostki wpływają doświadczenia, środowisko (otoczenie, sytuacje życiowe) i odziedziczone cechy. Osobowość osoby zwykle pozostaje niezmienna w czasie. Zaburzenie osobowości to sposób myślenia, odczuwania i zachowania, który odbiega od oczekiwań kultury, powoduje niepokój lub problemy z funkcjonowaniem i trwa z czasem.

Różnice pomiędzy osobowością, temperamentem i charakterem http://zaburzeniaemocjonalne.pl/roznice-miedzy-osobowoscia-temperamentem-i-charakterem/

Istnieje 10 specyficznych rodzajów zaburzeń osobowości. Zaburzenia osobowości to długoterminowe wzorce zachowań i wewnętrznych doświadczeń, które znacznie różnią się od oczekiwań. Schemat doświadczeń i zachowań rozpoczyna się w późnym okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości i powoduje stres lub problemy w funkcjonowaniu. Bez leczenia zaburzenia osobowości mogą być długotrwałe. Zaburzenia osobowości dotyczą co najmniej dwóch z tych obszarów:

  • Sposób myślenia o sobie i innych
  • Sposób reagowania emocjonalnie
  • Sposób nawiązywania kontaktów z innymi ludźmi
  • Sposób kontrolowania własnego zachowania

Rodzaje zaburzeń osobowości – Sprawdź

Antyspołeczne zaburzenie osobowości: wzór lekceważenia lub naruszania praw innych osób. Osoba z antyspołecznym zaburzeniem osobowości może nie spełniać norm społecznych, może wielokrotnie kłamać lub oszukiwać innych lub działać impulsywnie.

Osobowość lękliwa (unikająca): wzorzec skrajnej nieśmiałości, poczucia nieadekwatności i skrajnej wrażliwości na krytykę. Ludzie z osobowością lękliwą mogą nie chcieć angażować się z ludźmi, chyba że są pewni, że będą lubiani, będą zaabsorbowani krytyką lub odrzuceniem, lub mogą uważać się za niewystarczających lub społecznie nieudolnych.

Zaburzenia osobowości z pogranicza: wzór niestabilności w relacjach osobistych, intensywne emocje, słaby obraz siebie i impulsywność. Osoba z zaburzeniami osobowości typu borderline może bardzo się starać, aby uniknąć porzucenia, powtarzać próby samobójcze, wykazywać nieodpowiedni intensywny gniew lub mieć ciągłe poczucie pustki.

Osobowość zależna: wzorzec potrzeby opieki oraz uległości i przywiązania. Osoby z osobowością zależną mogą mieć trudności z podejmowaniem codziennych decyzji bez uspokojenia ze strony innych lub mogą czuć się nieswojo lub bezradnie, gdy są sami, z obawy przed niemożnością samodzielnego dbania o siebie.

Histrioniczne zaburzenie osobowości: wzorzec nadmiernych emocji i poszukiwania uwagi. Ludzie z histrionicznym zaburzeniem osobowości mogą czuć się niekomfortowo, gdy nie są w centrum uwagi, mogą wykorzystywać wygląd fizyczny, aby zwrócić na siebie uwagę lub mieć gwałtownie zmieniające się lub wyolbrzymione emocje.

Narcystyczne zaburzenie osobowości: wzorzec potrzeby podziwu i braku empatii dla innych. Osoba z narcystycznym zaburzeniem osobowości może mieć imponujące poczucie własnej wartości, poczucie uprawnień, wykorzystywać innych lub wykazywać brak empatii.



Obsesyjno-kompulsyjne zaburzenie osobowości: wzorzec zaabsorbowania porządkiem, perfekcją i kontrolą. Osoba z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym może być nadmiernie skoncentrowana na szczegółach lub harmonogramach, może nadmiernie pracować, nie dając sobie możliwości na spędzanie czasu wolnego lub przyjaciół, lub może być nieelastyczna w swojej moralności i wartościach.

Paranoiczne zaburzenie osobowości: schemat podejrzliwości wobec innych i postrzegania ich jako niegodnych zaufania lub złośliwych. Ludzie z paranoicznym zaburzeniem osobowości często zakładają, że ludzie skrzywdzą ich lub oszukają, dlatego też nie czują potrzeby zwierzania się innym lub nie wchodzą z innymi w bliższe kontakty.

Schizoidalne zaburzenie osobowości: oderwanie się od relacji społecznych i wyrażanie niewielkich emocji. Osoba ze schizoidalnym zaburzeniem osobowości zazwyczaj nie szuka bliskich związków, decyduje się być sama i wydaje się, że nie zależy jej na pochwałach ani krytyce ze strony innych.

Schizotypowe zaburzenie osobowości: wzorzec bycia bardzo niekomfortowym w bliskich związkach, przejawia zniekształcone myślenie i ekscentryczne zachowania. Osoba ze schizotypowym zaburzeniem osobowości może mieć dziwne przekonania, zachowanie lub mowę lub może przejawiać nadmierny niepokój społeczny.

Rozpoznanie zaburzenia osobowości wymaga specjalisty ds. zdrowia psychicznego, który analizuje długoterminowe wzorce funkcjonowania i objawy. Diagnoza jest zwykle dokonywana u osób w wieku 18 lat lub starszych. U osób poniżej 18 roku życia zwykle nie zdiagnozowano zaburzeń osobowości, ponieważ ich osobowości wciąż się rozwijają. Niektóre osoby z zaburzeniami osobowości mogą nie rozpoznać problemu. Ponadto ludzie mogą mieć więcej niż jedno zaburzenie osobowości.

Szacuje się, że 9% dorosłych w USA ma co najmniej jedno zaburzenie osobowości.

Leczenie

Niektóre rodzaje psychoterapii są skuteczne w leczeniu zaburzeń osobowości. Podczas psychoterapii jednostka może uzyskać wgląd i wiedzę na temat zaburzenia i tego, co przyczynia się do objawów, a także mówić o myślach, uczuciach i zachowaniach. Psychoterapia może pomóc człowiekowi zrozumieć wpływ jego zachowania na innych oraz nauczyć się radzić sobie z objawami i radzić sobie z nimi oraz ograniczać zachowania powodujące problemy z funkcjonowaniem i relacjami. Rodzaj leczenia będzie zależeć od konkretnego zaburzenia osobowości, jego rozmiaru i okoliczności danej osoby.

Powszechnie stosowane rodzaje psychoterapii obejmują:

  • Terapia psychoanalityczna / psychodynamiczna
  • Dialektyczna terapia behawioralna
  • Terapia poznawczo-behawioralna
  • Terapia grupowa
  • Psychoedukacja (uczenie jednostki i członków rodziny o chorobie, leczeniu i sposobach radzenia sobie)

Nie ma leków specjalnie do leczenia zaburzeń osobowości. Jednak leki przeciwdepresyjne, przeciwlękowe lub stabilizujące nastrój, mogą być pomocne w leczeniu niektórych objawów zaburzeń osobowości. Cięższe lub długotrwałe objawy mogą wymagać podejścia zespołowego z udziałem lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, psychiatry, psychologa, pracownika opieki społecznej i członków rodziny.

Oprócz aktywnego uczestnictwa w planie leczenia, niektóre strategie samoopieki i radzenia sobie mogą być pomocne dla osób z zaburzeniami osobowości.

Członkowie rodziny mogą odgrywać ważną rolę w procesie powrotu do zdrowia. Jednak posiadanie członka rodziny z zaburzeniem osobowości może być również stresujące. Członkowie rodziny mogą skorzystać na rozmowie z lekarzem zdrowia psychicznego, który może pomóc w radzeniu sobie z trudnościami jakie mogą z tego wynikać.

Sprawdź książki psychologiczne, które poszerzą Twoją optykę na świat i sprawią, że lepiej zrozumiesz nie tylko drugiego człowieka, ale i rzeczywistość, w jakiej się znalazł.

https://tylkorelaks.pl/45-psychologia




Comment here