Na temat zaburzeń emocjonalnych – depresja i podobne.

Zaburzenia emocjonalne to obszerne pojęcie zawierające przeróżnego rodzaju zakłócenia postępowania, sposobu myślenia oraz nastroju człowieka.

Choroby, zaburzeniaDefinicjeEmocjeZdrowie

Dlaczego się boimy?

Rate this post

Strach może być tak stary jak życie na Ziemi. Jest to fundamentalna, głęboko zakorzeniona reakcja, ewoluująca w historii biologii, w celu ochrony organizmów przed postrzeganym zagrożeniem dla ich integralności lub istnienia.  Co czytać – lubimy kryminały?

Myśląc o obwodach mózgu i psychologii człowieka, niektóre z głównych substancji chemicznych, które przyczyniają się do reakcji „walcz lub uciekaj”, są również zaangażowane w inne pozytywne stany emocjonalne, takie jak szczęście i podniecenie. Zatem ma sens, że wysoki stan pobudzenia, którego doświadczamy podczas strachu, może być również doświadczany w bardziej pozytywnym świetle.  Dlaczego lubimy czytać kryminały?

Są psychiatrzy, którzy traktują strach i badają jego neurobiologię. Te badania i interakcje kliniczne, jak również badania innych sugerują, że główny czynnik w tym, jak doświadczamy strachu, ma związek z kontekstem . Kiedy nasz „myślący” mózg przekazuje informacje zwrotne naszemu „emocjonalnemu” mózgowi i postrzegamy siebie jako znajdujących się w bezpiecznej przestrzeni, możemy szybko zmienić sposób, w jaki doświadczamy tego wysokiego stanu pobudzenia, przechodząc od jednego ze strachu do radości lub podniecenia .

Jak doświadczamy strachu?

Reakcja strachu zaczyna się w mózgu i rozprzestrzenia się w ciele, aby dokonać poprawek dla najlepszej obrony lub reakcji. Odpowiedź strachu rozpoczyna się w obszarze mózgu zwanym ciałem migdałowatym. Ten zestaw jąder w kształcie migdałów w płacie skroniowym mózgu jest przeznaczony do wykrywania emocjonalnego znaczenia bodźców.

Na przykład ciało migdałowate aktywuje się, gdy widzimy ludzką twarz z emocją. Ta reakcja jest bardziej wyraźna podczas wyrażenia złości i strachu. Bodziec zagrożenia, taki jak widok drapieżnika, wywołuje reakcję strachu w ciele migdałowatym, która aktywuje obszary zaangażowane w przygotowanie do funkcji motorycznych związanych z walką lub ucieczką. Wyzwala również uwalnianie hormonów stresu i współczulnego układu nerwowego.

Prowadzi to do zmian cielesnych, które przygotowują nas do większej skuteczności w niebezpieczeństwie: mózg staje się hiperertertyczny, źrenice rozszerzają się, rozszerzają się oskrzela i przyspiesza oddech. Tętno i wzrost ciśnienia krwi. Wzrasta przepływ krwi i strumień glukozy do mięśni szkieletowych. Narządy nieistotne dla przeżycia, takie jak układ pokarmowy, zwalniają.

Część mózgu zwana hipokampem jest ściśle związana z ciałem migdałowatym. Hipokamp i kora przedczołowa pomagają mózgowi interpretować postrzegane zagrożenie. Są zaangażowane w przetwarzanie kontekstu na wyższym poziomie, co pomaga osobie wiedzieć, czy postrzegane zagrożenie jest realne.

Na przykład zobaczenie lwa na wolności może wywołać silną reakcję strachu, ale odpowiedź na widok tego samego lwa w zoo jest bardziej ciekawością i myśleniem, że lew jest uroczy. Dzieje się tak dlatego, że hipokamp i kora czołowa przetwarzają informacje kontekstowe i szlaki hamujące tłumią reakcję strachu ciała migdałowatego i jego dalsze wyniki. Zasadniczo, nasze „myślące” obwody mózgu uspokajają nasze „emocjonalne” obszary.

Jak dowiemy się o różnicy?

Podobnie jak zwierzęta, my ludzie bardzo często uczymy się strachu poprzez osobiste doświadczenia, takie jak bycie atakowanym przez agresywnego psa lub obserwowanie innych ludzi atakowanych przez agresywnego psa.



Jednak ewolucyjnie unikalny i fascynujący sposób uczenia się u ludzi polega na nauczaniu – uczymy się na mówionych słowach lub notatkach pisemnych! Jeśli znak mówi, że pies jest niebezpieczny, bliskość psa wywoła reakcję strachu.

Dlaczego niektórzy ludzie lubią się bać?

Strach powoduje rozproszenie uwagi, co może być pozytywnym doświadczeniem. Kiedy dzieje się coś przerażającego, w tym momencie jesteśmy w pełni czujni i nie jesteśmy zaabsorbowani innymi rzeczami, które mogą być w naszym umyśle (wpadanie w kłopoty w pracy, martwienie się o wielki test następnego dnia).

Co więcej, kiedy doświadczamy tych przerażających rzeczy w naszym życiu, często stwierdzamy, że emocje mogą być zaraźliwe w pozytywny sposób. Jesteśmy stworzeniami społecznymi, zdolnymi do uczenia się od siebie nawzajem.

Podczas gdy każdy z tych czynników – kontekst, rozproszenie, społeczne uczenie się – mają wpływ na sposób, w jaki doświadczamy strachu, wspólnym tematem, który łączy je wszystkie, jest nasze poczucie kontroli. To postrzeganie kontroli ma kluczowe znaczenie dla tego, jak doświadczamy i reagujemy na strach. Kiedy przezwyciężamy początkowy pośpiech „walcz lub uciekaj”, często czujemy się usatysfakcjonowani, zapewnieni o naszym bezpieczeństwie i bardziej pewni naszej zdolności do konfrontacji z rzeczami, które początkowo nas przerażały.

Ważne jest, aby pamiętać, że każdy jest inny, z wyjątkowym poczuciem tego, co wydaje nam się przerażające lub przyjemne. Rodzi to jeszcze jedno pytanie: podczas gdy wielu może cieszyć się dobrym strachem, dlaczego inni mogą wręcz go nienawidzić?

Dlaczego niektórzy ludzie nie lubią się bać?

Jakakolwiek nierównowaga między podnieceniem wywołanym strachem w mózgu zwierzęcia a poczuciem kontroli w ludzkim mózgu kontekstowym może wywoływać zbyt duże lub niewystarczające podniecenie. Jeśli jednostka postrzega doświadczenie jako „zbyt realne”, skrajna reakcja strachu może pokonać poczucie kontroli nad sytuacją.

Może się to zdarzyć nawet u tych, którzy kochają przerażające doświadczenia: mogą cieszyć się filmami Freddy’ego Kruegera, ale są zbyt przerażeni przez „Egzorcystę ”, ponieważ wydaje się to zbyt realnym, a reakcja strachu nie jest modulowana przez mózg korowy.

Z drugiej strony, jeśli doświadczenie nie jest wystarczające dla mózgu emocjonalnego, lub jeśli jest zbyt nierealne dla myślącego mózgu poznawczego, doświadczenie może okazać się nudne. Biolog, który nie jest w stanie dostroić swojego mózgu poznawczego od analizy wszystkich rzeczy cielesnych, które są realistycznie niemożliwe w filmie zombie, może nie być w stanie cieszyć się „The Walking Dead ” tak bardzo, jak inna osoba.

Jeśli więc mózg emocjonalny jest zbyt przerażony, a mózg poznawczy bezradny, lub jeśli mózg emocjonalny jest znudzony, a mózg poznawczy zbyt tłumiący, przerażające filmy i doświadczenia mogą nie być tak zabawne.

Czym są zaburzenia strachu?

Na wszelki wypadek nienormalne poziomy strachu i lęku mogą prowadzić do znacznego niepokoju i dysfunkcji oraz ograniczać zdolność osoby do osiągania sukcesu i czerpania radości życia. Prawie co czwarta osoba doświadcza w swoim życiu formy zaburzeń lękowych, a prawie 8 procent doświadcza zespołu stresu pourazowego (PTSD).

Zaburzenia lękowe i strach obejmują fobie, fobię społeczną, uogólnione zaburzenia lękowe, lęk separacyjny, PTSD i zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne. Warunki te zwykle zaczynają się w młodym wieku i bez odpowiedniego leczenia mogą stać się przewlekłe i wyniszczające oraz wpłynąć na trajektorię życia człowieka. Dobrą wiadomością jest to, że mamy skuteczne metody leczenia, które działają w stosunkowo krótkim czasie, w postaci psychoterapii i leków.




Comment here