Na temat zaburzeń emocjonalnych – depresja i podobne.

Zaburzenia emocjonalne to obszerne pojęcie zawierające przeróżnego rodzaju zakłócenia postępowania, sposobu myślenia oraz nastroju człowieka.

Choroby, zaburzeniaCiekawostkiZdrowie

Czy depresja jest genetyczna?

Rate this post

Większość z nas dobrze zna symptomy poważnej depresji: utrata przyjemności z ulubionych zajęć, drażliwość, znaczny przyrost lub utrata masy ciała, zmiany w zwyczajach snu, utrata energii, poczucie bezwartościowości, niezdolność do jasnego myślenia, niezdecydowanie, beznadziejność, i w najcięższych, powtarzających się myślach o samobójstwie.

Co to jest depresja?

Wpływ depresji jest wyniszczający. Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że ponad 300 milionów ludzi na świecie cierpi na depresję – około 5 procent ludności świata – i jest główną przyczyną niepełnosprawności. Co gorsza, nawet w krajach o wysokim dochodzie prawie 50 procent osób z chorobą nie szuka leczenia.

Depresja depresją, a żyć trzeba dalej

I chociaż depresja dociera do tak wielu ludzi na całym świecie i jest prawdopodobnie jedną z najbardziej przebadanych chorób psychicznych, wciąż niewiele wiemy o jej pochodzeniu. Czy depresja jest genetyczna?

Depresja i genetyka

Istnieje wyraźne powiązanie genetyczne z depresją. Większość badań wskazuje na depresję jako na 40 procent określaną przez geny.

„Badania bliźniacze i rodzinne dają nam szacunki i zazwyczaj jest to 40-procentowa odziedziczalność w przypadku ogólnej depresji z nieco wyższymi szacunkami odziedziczalności dla bardzo ciężkich postaci”, mówi dr Gerome Breen z Instytutu Psychiatrii w King’s College London. „Sześćdziesiąt procent wydaje się być niezależnym środowiskiem”.

Ponadto badania pokazują, że osoby z krewnym, który doświadcza depresji, zwiększają ryzyko, że inne osoby z ich rodziny również rozwiną chorobę.

„Ktoś, kto ma rodzinną historię depresji, jest bardziej narażony na rozwój dużej depresji”, mówi dyrektor ds. Psychologii zdrowia w Cedars-Sinai Medical Center LA, Lekeisha A. Sumner, PhD, ABPP. „Osoby z rodzeństwem lub rodzicem z dużą depresją [mają] około dwa do trzech razy większe ryzyko rodzinne, a ryzyko jest jeszcze większe (przy niektórych szacunkach do 5 razy wyższych), jeśli krewny miał nawracającą depresję, a początek depresji był we wczesnym życiu. ”

(Brak) genu depresji

Jeśli chodzi o specyficzne markery genetyczne, które są ostatecznie związane z depresją, jest to trochę trudniejsze.

„Na podstawie dostępnych danych nie jest to pojedynczy gen depresyjny, który powoduje depresję, ale najprawdopodobniej kombinacja genów, które nadają ryzyko”, mówi Sumner.

W brytyjskim badaniu z 2011 roku opublikowanym w The American Journal of Psychiatry obejmującym ponad 800 rodzin zasugerowano, że chromosom 3p25-26 jest odpowiedzialny za ciężką, nawracającą depresję w rodzinach. Podczas gdy to odkrycie było wielkim przełomem, nie wykazano, aby gen ten przewidywał mniej dotkliwe wariacje choroby psychicznej, co oznacza, że ​​nadal istnieje wiele genów, których jeszcze nie zidentyfikowano.

Serotonina, rodzaj „dobrego samopoczucia” neuroprzekaźnika, który od dawna związany jest z depresją, innymi zaburzeniami nastroju, lękiem i zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi, może być kolejnym elementem układanki genetycznej.

Chris Aiken, MD, dyrektor Mood Treatment Centre i instruktor psychiatrii klinicznej na Wake Forest University, wyjaśnił w Everyday Health, że gen zwany transporteriem serotoniny (SERT) jest również powiązany z depresją, szczególnie w tym, jak zmiany genu oddziaływać ze stresem.

„Możesz mieć geny dla krótkiej lub długiej wersji SERT” – wyjaśnia Aiken. „Te geny przewidują, czy ludzie wpadną w depresję w obliczu stresu. Dla osób z genem o długich ramionach ryzyko depresji nie wzrasta nawet po poważnym stresie życiowym, takim jak rozwód, żal lub utrata pracy. Dla osób z wersją krótkiego ramienia tempo depresji rośnie wraz z każdym nowym stresem ”.



Nawet to nie jest rozstrzygające, ponieważ Aiken przekazuje, że „ludzie mają taką samą depresję, gdy nie są poddawani żadnemu stresowi – niezależnie od tego, którą wersję SERT mają. Dopiero po dużym stresie lub traumie z dzieciństwa obie grupy zaczynają wyglądać inaczej. ”

Depresja a środowisko

Wszystko po to, aby powiedzieć, że nawet ludzie pochodzący z rodzin z depresją nie mają gwarancji, że doświadczą epizodów depresyjnych w swoim życiu.

„Historia rodziny niekoniecznie dyktuje, że ktoś rozwinie poważną depresję, choć jest zwiększone ryzyko”, mówi Sumner. Albo jak dr Robert Klitzman, profesor psychiatrii klinicznej i dyrektor programu magisterskiego z bioetyki na Uniwersytecie Columbia, opowiada The New York Times . „Lekarze widzą [testy genetyczne] bardziej jak przewidywanie pogody”.

Aby przewidzieć depresję, pomimo silnego komponentu genetycznego, nadal istnieje 60-procentowe ryzyko, które bezpośrednio koreluje ze środowiskiem.

„Luka genetyczna to tylko część równania” – mówi Sumner. „Stres psychospołeczny i interakcja z otoczeniem są ważne”.

Czynniki środowiskowe, które Sumner identyfikuje, które mogą prowadzić do depresji, obejmują „dom, w którym opiekunowie byli poważnie depresyjni”, „ciężki stres życiowy, przewlekłe napięcie, historia nadużyć lub zaniedbań, [i] nieprzystosowane radzenie sobie, między innymi.” wymienić traumę, utratę bliskiej osoby, izolację społeczną, poważną chorobę fizyczną i inne ważne wydarzenia życiowe.

Genetyka i środowisko

Oto, gdzie fabuła gęstnieje. Naukowcy uważają również, że środowisko może mieć wpływ na same geny, co oznacza, że ​​niemal niemożliwe jest rozplątanie genetyki od czynników środowiskowych.

„40-procentowy szacunek [odziedziczalności] najlepiej jest traktować jako połączony wpływ genetyki i środowiska, które oddziałuje z tymi genetykami”, mówi Breen. „Nasz genom jest podstawowym ryzykiem. Aby to ryzyko stało się aktywne, potrzebujesz wyzwalaczy środowiskowych. ”

Chociaż czynniki środowiskowe mogą być czynnikami omówionymi powyżej, może to być bardziej skomplikowane. Naukowcy przyglądają się także epigenetyce, którą dr Michael J. Meaney z Hope Through Research opisuje w Psychology Today jako „badanie, w jaki sposób czynniki zewnętrzne lub środowiskowe mogą włączać i wyłączać geny bez zmiany struktury genów w dana sekwencja DNA. ”

Aby zrozumieć, jak skomplikowane są te badania, przyjmijmy na przykład, że niektórzy z kolegów Breena odkryli, że rodzice mogą nie tylko wpływać na zdrowie psychiczne swoich dzieci, ale mogą również działać na odwrót.

„Przynajmniej przez pewien czas wydaje się, że jeśli dziecko ma lęk lub depresję, to rodzice z tego powodu rozwijają lęk lub depresję” – mówi Breen. „W przeglądzie przekrojowym, jeśli spojrzysz na tę rodzinę w jednym punkcie w czasie, możesz sądzić, że depresja jest genetyczna lub środowiskowa – została przekazana z rodziców dzieciom. Ale w oparciu o analizę typu bliźniaczego… transmisja idzie w obie strony, od dzieci z powrotem do rodziców. ”

Konkluzja: naukowcy wciąż pracują nad odkryciem, jak działa depresja, a indywidualne czynniki ryzyka to coś więcej niż genetyka czy środowisko. Patrząc na pełny obraz całościowo, eksperci tacy jak Breen mają nadzieję, że badania pójdą w przyszłość.

Co to oznacza dla przyszłości leczenia

Wspólne badanie genetyki i środowiska poprawi nasze zrozumienie depresji, lepiej przewidzi czynniki ryzyka i pomoże nam skuteczniej leczyć chorobę.

„Rozwój nowych metod leczenia depresji był stosunkowo powolny” – mówi Breen. „Ludzie mierzą depresję i genetykę. Albo mierzą depresję i środowisko, ale nie łączą wszystkich trzech rzeczy w jednym badaniu. Być może dzięki połączeniu danych genetycznych z danymi środowiskowymi możemy to przyspieszyć ”.

„Genetyka depresji jest złożona”, dodaje Sumner. „Zapewnienie większej precyzji w identyfikacji ryzyka i oszacowaniu ryzyka pozwala na lepszą kontrolę”.

Wraz ze wzrostem badań i lepszym zrozumieniem korelacji genetycznych, środowiskowych i genetyczno-środowiskowych, istnieje nadzieja, że ​​w przyszłości będziemy mieli jeszcze lepsze narzędzia do leczenia jednej z najbardziej wyniszczających chorób psychicznych na świecie .




Comment here