Na temat zaburzeń emocjonalnych – depresja i podobne.

Zaburzenia emocjonalne to obszerne pojęcie zawierające przeróżnego rodzaju zakłócenia postępowania, sposobu myślenia oraz nastroju człowieka.

Choroby, zaburzeniaEmocjeRelacje

Dorosłe dzieci z rodzin dysfunkcyjnych

Rate this post

Co to jest rodzina dysfunkcyjna?

Dobrym sposobem na rozpoczęcie tego artykułu jest poznanie  czym jest rodzina dysfunkcyjna. Jeśli byłeś lub jesteś częścią dysfunkcyjnej rodziny, najpierw zdefiniuj ją na własnych warunkach.

Wiele dysfunkcyjnych problemów rodzinnych jest trudnych do zdefiniowania, ponieważ jest to dla ciebie normalne; możesz nie widzieć, że twoja rodzina jest dysfunkcją. Możesz wiedzieć, że coś jest nie tak, ale możesz nie być w stanie ustalić, co to jest tego przyczyną.

Słownik medyczny bezpłatnego słownika definiuje „ dysfunkcyjną rodzinę” w następujący sposób:

„Rodzina z wieloma „wewnętrznymi ”- np. konfliktami między rodzeństwem, konfliktami między rodzicem a dzieckiem, przemocą domową, chorobą psychiczną, samotnym rodzicielstwem lub „zewnętrznymi”- np. nadużywaniem alkoholu lub narkotyków, pozamałżeńskimi, hazardem, bezrobociem – wpływa na podstawowe potrzeby jednostki rodzinnej. ”

Dorosłe dzieci z rodzin dysfunkcyjnych – książki, które warto przeczytać

Najważniejsze rzeczy, o których należy pamiętać w tej definicji, to to, że istnieje wiele negatywnych wpływów i że wpływają one na podstawowe potrzeby. Właśnie to odróżnia rodziny z drobnymi zaburzeniami od tych, w których zaburzenie jest poważnym problemem.

Termin „dorosłe dziecko” jest używany do opisania dorosłych, którzy wychowali się w domach alkoholowych lub dysfunkcyjnych i którzy wykazują identyfikowalne cechy, które ujawniają przeszłe nadużycia lub zaniedbania. Grupa obejmuje osoby dorosłe wychowane w domach bez obecności alkoholu lub narkotyków.

Jeśli dorastałeś w rodzinie z chemicznie zależnym, chorym psychicznie lub obelżywym rodzicem, wiesz, jak ciężko jest – i wiesz, że dotyczy to wszystkich członków rodziny, niektórych bardziej niż innych. Z czasem rodzina zaczyna obracać się wokół utrzymania status quo – dysfunkcji.

Gdzie się podziało moje dzieciństwo, czyli syndrom DDA

Sztywne reguły rodzinne i role rodzinne rozwijają się w rodzinach dysfunkcyjnych, które pomagają utrzymać dysfunkcyjny system rodzinny i pozwalają uzależnionemu na dalsze używanie lub nadużywanie na dalsze wykorzystywanie.

Zrozumienie niektórych zasad rodzinnych, które dominują w rodzinach dysfunkcyjnych, może pomóc nam uwolnić się od tych wzorców i odbudować naszą samoocenę oraz tworzyć zdrowsze relacje.

Istnieje wiele rodzajów i stopni dysfunkcji w rodzinach. Na potrzeby tego artykułu cechą charakterystyczną dysfunkcyjnej rodziny jest to, że jej członkowie doświadczają powtarzalnej traumy.

Rodzaje traumatycznych doświadczeń z dzieciństwa nazywane są doświadczeniami negatywnego dzieciństwa (ACE) i obejmują doświadczanie któregokolwiek z poniższych zdarzeń w dzieciństwie:

  • Przemoc fizyczna
  • Wykorzystywanie seksualne
  • Przemoc emocjonalna
  • Zaniedbanie fizyczne
  • Zaniedbanie emocjonalne
  • Świadek przemocy domowej
  • Rodzic lub członek bliskiej rodziny, który jest alkoholikiem lub uzależniony
  • Rodzic lub bliski członek rodziny, który jest chory psychicznie
  • Rodzice, którzy są w separacji lub rozwiedzeni

Jakie są wyniki negatywnego doświadczenia w dzieciństwie (wyniki ACE)?

Istnieje 10 rodzajów traumy dziecięcej mierzonych w badaniu ACE. Pięć dotyczy przemocy fizycznej, fizycznej, słownej, seksualnej, fizycznej i emocjonalnej.

Pięć jest związanych z innymi członkami rodziny: rodzicem, który jest alkoholikiem, rodzicem, który jest ofiarą przemocy domowej, członkiem rodziny w więzieniu, członkiem rodziny ze zdiagnozowaną chorobą psychiczną oraz zniknięciem rodzica przez rozwód, śmierć lub porzucenie .

Każdy rodzaj urazu liczy się jako jeden. Tak więc osoba, która została fizycznie wykorzystana, z jednym rodzicem alkoholikiem i matką, która została pobita, ma wynik ACE równy trzy.

Istnieje oczywiście wiele innych rodzajów traumy dziecięcej – rasizm, zastraszanie, obserwowanie wykorzystywania rodzeństwa, utrata opiekuna (babci, matki, dziadka), bezdomność, przeżycie i powrót do zdrowia po ciężkim wypadku, świadek przemocy wobec ojca matka, świadek babki znęcającej się nad ojcem, zaangażowanie w system opieki zastępczej, zaangażowanie w wymiar sprawiedliwości dla nieletnich itp.

Badanie ACE obejmowało tylko te 10 urazów dziecięcych, ponieważ były one wymieniane jako najczęstsze przez grupę około 300 członków Kaiser; urazy te zostały również dobrze zbadane indywidualnie w literaturze naukowej.

Najważniejszą rzeczą do zapamiętania jest to, że wynik ACE ma służyć jako wskazówka: doświadczanie innych rodzajów stresu toksycznego przez miesiące lub lata prawdopodobnie zwiększyłoby twoje ryzyko konsekwencji zdrowotnych.

W tym samym czasie, w którym przeprowadzano badanie ACE, równoległe badania mózgów dzieci wykazały, że stres toksyczny fizycznie uszkadza rozwijający się mózg dziecka . Zostało to określone przez grupę neuronaukowców i pediatrów, w tym neuronaukę Martina Teichera i pediatrę Jacka Shonkoffa, zarówno na Uniwersytecie Harvarda, psychiatrę dziecięcą Bruce McEwen na Uniwersytecie Rockefellera, jak i pediatrę Bruce Perry w Child Trauma Academy.

Kiedy dzieci są obciążone hormonami stresu, są w trybie lotu, strachu lub zamrożenia. Nie mogą się uczyć w szkole. Często mają trudności z zaufaniem dorosłym lub nawiązaniem zdrowych relacji z rówieśnikami (tzn. stają się samotnikami).

Aby złagodzić lęk, depresję, poczucie winy, wstyd i / lub niezdolność do skupienia się, sięgają po łatwo dostępne rozwiązania biochemiczne – nikotynę, alkohol, marihuanę, metamfetaminy, pigułki – lub inne czynności, w których mogą uciec od problemów – wysokie ryzyko sport, rozprzestrzenianie się partnerów seksualnych oraz praca / nadmierne osiągnięcia. (np. nikotyna zmniejsza gniew, zwiększa skupienie i łagodzi depresję. Alkohol łagodzi stres.)

Zażywanie narkotyków lub przejadanie się lub ryzykowne zachowanie prowadzi do konsekwencji bezpośrednio wynikających z tego zachowania. Na przykład palenie może prowadzić do POChP (przewlekła obturacyjna choroba płuc) lub raka płuc. Przejadanie się może prowadzić do otyłości i cukrzycy. Ponadto istnieje coraz więcej badań, które pokazują, że silny i przewlekły stres prowadzi do układów organizmu wytwarzających stan zapalny, która prowadzi do choroby.

Odpowiednia integracja czynników odporności zrodzonych z koncepcji ACE – takich jak proszenie o pomoc, rozwijanie relacji opartych na zaufaniu, kształtowanie pozytywnego nastawienia, słuchanie uczuć – może pomóc ludziom poprawić ich życie.

Co to jest odporność?

Przeciwności losu to tylko jedna część równania. Wiele dzieci z wysokimi wynikami ACE ma własne cechy i doświadczenia, które je chronią i pomagają im rozwinąć odporność pomimo narażenia na ACE. Odporność to pozytywne dostosowanie w kontekście znacznych przeciwności.

W obliczu przeciwności ani odporność, ani choroba nie są pewnym rezultatem.

Odporność jest wynikiem dynamicznego zestawu interakcji między niekorzystnymi doświadczeniami osoby a jej własnymi czynnikami ochronnymi. Ta interakcja determinuje ścieżkę rozwoju w kierunku zdrowia i dobrego samopoczucia lub choroby i dysfunkcji.

Żadne dziecko nie jest odporne ani niewrażliwe na ACE, podobnie jak żadne dziecko nie jest automatycznie skazane na ACE.

Te czynniki ochronne mogą obejmować własne cechy biologiczne i rozwojowe. Czynniki ochronne mogą również obejmować cechy rodziny, społeczności i systemów, które łagodzą negatywne skutki ACE. Czynniki ochronne pomagają wyjaśnić, jak niektórzy ludzie, którzy doświadczyli wielu przeciwności losu jako dzieci, radzili sobie stosunkowo dobrze w wieku dorosłym.

Obecność czynników ochronnych, szczególnie bezpiecznych, stabilnych i pielęgnujących, może często usunąć konsekwencje ACE. Ludzie, rodziny i społeczności mogą mieć wpływ na rozwój wielu czynników ochronnych w ciągu życia dziecka, które mogą wpływać na ich rozwój.

Jak rozwija się odporność?

Cóż, istnieje wiele ścieżek do odporności. Badacze zajmujący się odpornością nadal doskonalą wiedzę na temat wspierania odporności.

Istnieje zgoda co do różnych ważnych warunków indywidualnych, rodzinnych i społecznych, które wspierają odporność. Oto lista czynników ochronnych:

  • Bliskie relacje z kompetentnymi opiekunami lub innymi opiekującymi się dorosłymi
  • Odporność rodziców
  • Wiedza opiekuna i stosowanie pozytywnych umiejętności rodzicielskich
  • Rozpoznawanie i pielęgnowanie poczucia celu (wiara, kultura, tożsamość)
  • Osobiste kompetencje rozwojowe (umiejętności rozwiązywania problemów, samoregulacja, agencja)
  • Zdrowie społeczne i emocjonalne dzieci
  • Połączenia społeczne
  • Korzyści społeczno-ekonomiczne i konkretne wsparcie dla rodziców i rodzin
  • Społeczności i systemy społeczne, które wspierają zdrowie i rozwój oraz pielęgnują kapitał ludzki

Czynniki ochronne często pomagają dziecku szybciej czuć się bezpiecznie po doświadczeniu stresu toksycznego ACE i pomagają zneutralizować fizyczne zmiany, które naturalnie występują podczas i po urazie.

Jeśli sieci ochronne dziecka działają prawidłowo, rozwój jest silny nawet w obliczu poważnych przeciwności losu.

Jeśli te główne systemy zostaną uszkodzone, przed lub po ACE, ryzyko problemów rozwojowych jest znacznie większe. Jest to szczególnie prawdziwe, jeśli zagrożenia dla środowiska są długotrwałe.

Obecnie badania wskazują, że nawet negatywne konsekwencje stresu toksycznego ze strony ACE mogą być buforowane przy wsparciu opiekuńczych, kompetentnych dorosłych oraz odpowiedniej interwencji i wsparcia.

Jak to jest dorastać w dysfunkcyjnym domu:

Dysfunkcyjne rodziny wydają się być nieprzewidywalne, chaotyczne i przerażające dla dzieci.

Dzieci czują się bezpiecznie, kiedy mogą liczyć na opiekunów, aby konsekwentnie zaspokajali swoje potrzeby fizyczne (jedzenie, schronienie, ochrona przed przemocą fizyczną lub krzywdą) oraz potrzeby emocjonalne (zauważanie swoich uczuć, pocieszanie ich w trudnej sytuacji). Często nie dzieje się tak w dysfunkcyjnych rodzinach, ponieważ rodzice nie wypełniają swoich podstawowych obowiązków związanych z utrzymaniem, ochroną i opieką nad dziećmi. Zamiast tego jedno z dzieci musi przyjąć te obowiązki dorosłych we wczesnym wieku.

Dzieci potrzebują również struktury i rutyny, aby czuć się bezpiecznie; muszą wiedzieć, czego się spodziewać. Ale w rodzinach dysfunkcyjnych potrzeby dzieci są często zaniedbywane lub lekceważone, a nie ma jasnych zasad ani realistycznych oczekiwań. Czasami obowiązują zbyt surowe lub arbitralne reguły, a innym razem nadzór jest niewielki, a dzieci nie mają żadnych zasad ani wytycznych.

Ponadto dzieci często postrzegają zachowanie rodziców jako nieobliczalne lub nieprzewidywalne. Czują się, jakby musieli chodzić na palcach we własnym domu z obawy przed zdenerwowaniem rodziców lub uwolnienia gniewu i wykorzystywania rodziców. Na przykład dzieci w dysfunkcyjnych rodzinach często opisują niepokój związany z powrotem do domu ze szkoły, ponieważ nie wiedzą, co w nim zastaną.

W rodzinach dysfunkcyjnych dorośli są tak zajęci własnymi problemami i bólem, że nie dają swoim dzieciom tego, czego potrzebują i pragną – konsekwencji, bezpieczeństwa, bezwarunkowej miłości. W rezultacie dzieci czują się zestresowane, niespokojne i niekochane.

Czujesz się nieważny i niegodny

Po prostu dysfunkcyjne rodziny nie wiedzą, jak radzić sobie z uczuciami w zdrowy sposób. Rodzice, którzy mają do czynienia z własnymi problemami lub opiekują się (często umożliwiając) uzależnionemu lub dysfunkcyjnemu partnerowi, nie mają czasu, energii ani inteligencji emocjonalnej, aby zwracać uwagę, cenić i wspierać uczucia swoich dzieci. Rezultatem jest zaniedbanie emocjonalne w dzieciństwie (CEN). Oczywiście szkodzi to samoocenie dziecka i powoduje, że czują się nieważni i niegodni miłości i uwagi.



Dzieci w dysfunkcyjnych rodzinach również nie uczą się zauważać, cenić i dbać o własne uczucia. Zamiast tego skupiają się na dostrzeganiu uczuć innych ludzi i zarządzaniu nimi – ich bezpieczeństwo często zależy od tego. Niektóre dzieci są bardzo zestrojone z zachowaniem swoich rodziców, aby mogli próbować uniknąć gniewu. Na przykład małe dziecko może nauczyć się chować pod łóżkiem za każdym razem, gdy mama i tata zaczynają się kłócić. Dzieci uczą się dostroić się do uczuć innych ludzi i tłumić własne, co może prowadzić do poważnych problemów w późniejszym życiu.

Oprócz ignorowania emocjonalnych potrzeb dziecka rodzice mogą również zaszkodzić samoocenie dziecka z obraźliwymi nazwiskami i ostrą krytyką. Małe dzieci wierzą w to, co mówią im ich rodzice. Więc jeśli twój ojciec nazwał cię głupcem, uwierzyłeś. Gdy się starzejemy i spędzamy więcej czasu z dala od naszych rodziców, zaczynamy kwestionować niektóre negatywne rzeczy, które powiedziano nam jako dzieciom.

Jednak zdumiewające jest to, jak wiele z nas przylega, nawet jako dorośli. Emocjonalne ukłucie bolesnych słów i obraźliwych wiadomości pozostaje z nami, nawet jeśli logicznie wiemy, że nie jesteśmy głupi, źli ani niekochani.

Dlaczego w niektórych rodzinach występuje poważna dysfunkcja, a w innych nie?

Konkretne przyczyny poważnych dysfunkcji rodzin są tak liczne, jak rodziny, które tego doświadczają. Poniższe kategorie mogą pomóc ci lepiej zrozumieć, dlaczego twoja rodzina była poważnie dysfunkcyjna.

  • Uzależnienia

Gdy rodzic lub opiekun jest uzależniony od narkotyków, alkoholu, hazardu itp., rodzina cierpi. Współzależność może zmienić sposób, w jaki się odnosisz, powodując, że członkowie rodziny skupiają się na uzależnieniu – a nie na cierpieniu swoich dzieci. Kiedy uzależnienie jest wystarczająco poważne, może pochłonąć wszystkie zasoby finansowe i emocjonalne rodziny. Nawet najbardziej zdrowi psychicznie ludzie są niezwykle zagrożeni, gdy w rodzinie jest uzależniony. Ci, którzy mają nawet najmniejsze problemy ze zdrowiem psychicznym, stają się bardziej chorzy.

  • Historia dysfunkcji rodziny

Ludzie uczą się swoich stylów rodzicielskich od rodziców lub innych opiekunów. Jeśli ich rodzice wykorzystali, mogą znęcać się nad dziećmi. Lub mogą przesadzić w drugą stronę, będąc niepotrzebnie łagodnymi. Mogą manipulować sobą i swoimi dziećmi, tak jak ich rodzice. Mogą naprawdę nie rozumieć, jak uczyć swoje dzieci w zdrowy sposób.

Dobrą wiadomością dla osób, które dorastały w dysfunkcyjnej rodzinie, jest to, że mogą nauczyć się lepszych sposobów rodzicielstwa. Mogą poradzić sobie z problemami, które wciąż niosą jako dorośli i nauczyć się kochać, doceniać, szanować i radzić sobie ze sobą w mniej emocjonalny, niekonsekwentny sposób. Wszystko, czego potrzebują, to gotowość do podjęcia pracy, aby rozwiązać te problemy i znaleźć kogoś, kto nauczy ich lepszych sposobów rodzicielstwa.

  • Sytuacje życiowe

Trudno wyobrazić sobie życie bez stresorów. W rzeczywistości psychologowie wiedzą, że pewien stres może być zdrowy, zmuszając cię do sięgania po większe rzeczy w swoim życiu. Jednak gdy niekontrolowane okoliczności życiowe zagrażają bezpieczeństwu i dobrobytowi rodziny, stres może powodować, że członkowie rodziny atakują się sfrustrowani. Wszyscy chcemy mieć szczęśliwe, spokojne życie. W rzeczywistości nie zawsze jest to łatwe. Kiedy tak się dzieje, dzieci często zostają przeoczone.

Problemy zdrowotne

Sama choroba fizyczna nie powoduje dysfunkcji rodziny. Może jednak utrudnić życie wszystkim zainteresowanym. Rodzice czasami polegają na swoich dzieciach, że robią to, co zwykle robią dla siebie, powodując intensywny niepokój, a czasem depresję. Jeśli jedno dziecko jest chore, inne dzieci mogą czuć się zaniedbane, gdy skupiasz całą swoją energię na pomaganiu temu dziecku.

Być może nie miałeś żadnej kontroli nad chorobą, która obciąża rodzinę, ale możesz kontrolować swoje działania, nauczyć się korzystać z dostępnych zasobów i zaspokoić potrzeby swoich dzieci. Problemy medyczne stanowią ogromne wyzwanie, ale przy odpowiedniej pomocy możesz utrzymać funkcjonowanie rodziny.

  • Choroba umysłowa

Biologia odgrywa ważną rolę w wielu chorobach psychicznych, ale problemy z zachowaniem, które zwykle są częścią problemów psychologicznych, sprawiają, że życie rodzinne jest znacznie trudniejsze. Osoby z nieleczoną chorobą psychiczną mogą powodować niezgodę w rodzinie, która w przeciwnym razie byłaby wysoce funkcjonalna. Dzięki leczeniu osoby z chorobami psychicznymi mogą być świetnymi rodzicami. Mogą wnieść pozytywny wkład do swoich rodzin jako dzieci.

Jakie są niektóre cechy dysfunkcyjnej rodziny?

Jak to jest żyć w dysfunkcyjnej rodzinie? W przypadku wielu dorosłych dzieci, które dorastały w dysfunkcyjnym domu, mogą nie mieć pojęcia o tym, co jest nie tak w ich rodzinach. Poniższa lista cech rodziny dysfunkcyjnej może pomóc niektórym z was rozpoznać swoją rodzinę w następujący sposób:

  • Uzależnienie

Uzależnienia mogą być czynnikiem przyczyniającym się do dysfunkcji rodziny, ale mogą się również zdarzyć w odpowiedzi na dysfunkcję w rodzinie. Ludzie w dysfunkcyjnych rodzinach nie mają lepszych umiejętności radzenia sobie z napięciem życia w rodzinie, która nie spełnia ich potrzeb. W rezultacie mogą  sięgnąć po alkohol lub narkotyki, aby choć na chwilę poczuć się lepiej.

  • Ciągła krytyka

W dysfunkcyjnej rodzinie szerzy się krytyka. Czasami krytyka jest jawna, a rodzice wybierają wszystko, co dziecko robi, mówi lub jest.

Innym razem jest to subtelniejsze, ponieważ rodzice używają sarkazmu, drażnienia się lub poniżania w podstępnej próbie powiedzenia czegoś negatywnego bez zmuszania się do okrucieństwa – jest to wyraźny balans dla psychicznie zmanipulowanych rodziców.

  • Problemy z komunikacją

Słaba komunikacja może być najbardziej charakterystyczną cechą dysfunkcyjnej rodziny. Podczas gdy inne, większe problemy mogą się rozprzestrzeniać, mają one możliwość lepszego zarządzania dzięki zdrowej komunikacji.

W dysfunkcyjnej rodzinie dorośli nie słuchają się nawzajem ani swoich dzieci. Zamiast zwracać się do osoby, z którą mają problem, udają się do innych członków rodziny, aby zostać wysłuchanym bez bezpośredniego rozwiązywania problemu.

Rodzice i rodzeństwo stają się zgorzkniali, biernie-agresywni i nieufni, wszystko z powodu niemożności bezpośredniego komunikowania się ze sobą.

  • Nadmierne próby kontroli

Dysfunkcyjne rodziny często charakteryzują się nadmierną potrzebą rodzica do kontrolowania swoich dzieci i / lub drugiego rodzica.

Gdyby mieli bardziej zrelaksowaną i akceptującą postawę, mogliby zachęcić swoje dzieci do bycia najlepszą wersją tego, kim są, niż zmanipulować je, aby żyły życiem tylko po to, by uspokoić rodzica.

  • Brak empatii

Błędem byłoby sądzić, że Twoje dziecko jest idealne. W zdrowej rodzinie rodzice kochają swoje dzieci bezwarunkowo, nawet jeśli nie podoba im się ich zachowanie. W rzeczywistości ta bezwarunkowa miłość pomaga im konstruktywnie współpracować z dzieckiem.

Kiedy rodzice okazują empatię wobec wyzwań dziecka, uczą je, jak dbać o siebie i innych.

  • Brak prywatności i niezależności

Rodzice w dysfunkcyjnych rodzinach tak bardzo nie ufają swoim dzieciom, że stale naruszają swoją prywatność. Z pewnością zdarzają się sytuacje, gdy rodzic musi wiedzieć, co dzieje się z dzieckiem, aby mógł odpowiednio zareagować.

Jednak rodzice w funkcjonalnej rodzinie dowiadują się raczej poprzez uczciwą komunikację niż naloty pokojowe i surowe przesłuchania.

Dzieci w dysfunkcyjnej rodzinie nie mają możliwości bycia tym, kim chcą być. Nie wolno im podejmować własnych decyzji, rozwijać preferencji innych niż ich rodzice lub mieć przyjaciół, których rodzice nie lubią.

Oczekuje się, że pod każdym względem będą tacy jak ich rodzice,  nie rozwijają swojej wyjątkowej osobowości.

  • Perfekcjonizm

Kiedy rodzic jest perfekcjonistą, wywiera niewiarygodną presję na drugiego rodzica i dzieci – nie tylko po to, aby dać z siebie wszystko, ale także to, co niemożliwe. Perfekcjonizm jest nie tylko nierealny, ale toksyczny dla życia rodzinnego. Jest to stałe źródło negatywnych emocji dla wszystkich zaangażowanych. Utrudnia zabawę małym dzieciom i utrudnia im naukę. Ich poczucie własnej wartości cierpi i czują się niekompetentni, bezwartościowi i nieodpowiedni.

Jakie są dysfunkcyjne zasady rodzinne?

1) Nie rozmawiaj z nikim. Nie mówimy o naszych problemach rodzinnych – sobie nawzajem ani osobom z zewnątrz. Zasada ta stanowi podstawę dla rodzinnej odmowy nadużyć, uzależnień, chorób, nieskończoności .

Przesłanie brzmi: zachowuj się, jakby wszystko było w porządku i upewnij się, że wszyscy myślą, że jesteśmy całkowicie normalną rodziną .

Jest to bardzo mylące dla dzieci, które czują, że coś jest nie tak, ale nikt nie uznaje, co to jest. Dzieci często dochodzą do wniosku, że stanowią problem.

Czasami obwinia się ich wprost, a innym razem uświadamiają sobie, że coś musi być z nimi nie tak. Ponieważ nikt nie może mówić o dysfunkcji, rodzina jest nękana tajemnicami i wstydem. W szczególności dzieci czują się samotne, beznadziejne i wyobrażają sobie, że nikt inny nie przechodzi przez to, czego doświadczają.

  Reguła „nie mów” gwarantuje, że nikt nie uznaje prawdziwego problemu rodzinnego.

Kiedy zaprzecza się istocie problemów rodziny, nie można jej nigdy rozwiązać; zdrowie i leczenie nie są możliwe przy takim sposobie myślenia.

2) Nie ufaj nikomu Dzieci polegają na swoich rodzicach lub opiekunach, aby zapewnić im bezpieczeństwo, ale kiedy dorastasz w dysfunkcyjnej rodzinie, nie postrzegasz swoich rodziców (i świata) jako bezpiecznych i wychowujących.

Bez podstawowego poczucia bezpieczeństwa dzieci odczuwają niepokój i mają trudności z zaufaniem.

Dzieci nie rozwijają poczucia zaufania i bezpieczeństwa w dysfunkcyjnych rodzinach, ponieważ ich opiekunowie są niespójni i niezależni. Są zaniedbywani, nieobecni emocjonalnie, łamią obietnice i nie wypełniają swoich obowiązków.

Ponadto niektórzy dysfunkcyjni rodzice narażają swoje dzieci na niebezpieczne osoby i sytuacje i nie chronią ich przed wykorzystywaniem.

W rezultacie dzieci uczą się, że nie mogą ufać innym – nawet rodzicom – w zaspokajaniu ich potrzeb i zapewnianiu im bezpieczeństwa (jest to najbardziej podstawowa forma zaufania dla dziecka).

Trudności z ufaniem innym dotyczą również rodziny.

Oprócz mandatu „ nie mów” , zasada „ nie ufaj” utrzymuje rodzinę w izolacji i utrwala strach, że jeśli poprosisz o pomoc, wydarzy się coś złego (mama i tata wezmą rozwód, tata pójdzie do więzienia, skończysz w rodzinie zastępczej).

3) Nic nie czuj.   Tłumienie bolesnych lub mylących emocji to strategia radzenia sobie stosowana przez wszystkich w dysfunkcyjnej rodzinie.

Dzieci w dysfunkcyjnych rodzinach są świadkami odrętwienia swoich rodziców alkoholem, narkotykami, jedzeniem, pornografią i technologią. Rzadko wyrażane są uczucia i traktowane w zdrowy sposób.

Dzieci mogą także być świadkami przerażających epizodów wściekłości. Czasami gniew jest jedyną emocją, jaką widzą w swoich rodzicach.

Dzieci szybko dowiadują się, że próba wyrażenia swoich uczuć doprowadzi w najlepszym przypadku do ignorowania, a w najgorszym do przemocy, winy i wstydu. Dzieci uczą się także tłumić swoje uczucia, przyzwyczaić się i próbować odwrócić uwagę od bólu.

Dysfunkcyjna rodzina i wstyd:

Wstyd jest powszechny w dysfunkcyjnych rodzinach.

To uczucie, gdy myślisz, że coś jest z tobą nie tak, że jesteś gorszy lub niegodny.

Wstyd jest wynikiem rodzinnych tajemnic i wyparcia się, a powiedziano ci, że jesteś zły i zasługujesz na zranienie lub zaniedbanie. Dzieci w dysfunkcyjnych rodzinach często obwiniają się za niedostatki swoich rodziców lub za to, że są źle traktowane lub ignorowane.

Jako dorośli część uzdrawiania z dysfunkcyjnej rodziny odsuwa poczucie wstydu i uznaje, że wady naszych rodziców nie były naszą winą i nie oznaczają, że jesteśmy nieodpowiedni lub niegodni.




Comments (2)

  1. […] Dorosłe dzieci z rodzin dysfunkcyjnych – czego się boją, jak funkcjonują i jak są postrzegane? […]

  2. […] Dorosłe dzieci z rodzin dysfunkcyjnych […]

Comment here